Objawienie Koranu

Druga religia pod względem liczby wyznawców i najszybciej rozwijająca się religia na świecie ma swoją świętą księgę zwaną Koran. Wywarła ona nie tylko religijny wpływ na historię świata, ale też na język i literaturę arabską. Wielu komentatorów literatury jest skłonnych przyznać jej miano jednej z najlepiej napisanych ksiąg świata. Jeżeli jej oddziaływanie na umysł jest tak wielkie, to należy odpowiedzieć sobie na pytanie, kto jest jej autorem i jak powstała. Historia objawienia Koranu nie zawsze była radosnym przeżyciem dla samego Mahometa.

Sam Koran nie daje wiele informacji na temat źródeł i początków misji Mahometa. Niewiele jest tu miejsca na rozterki, opisach uniesień czy stanie, w jakim znajdował się Prorok, kiedy doznawał objawień. Prawdopodobne jest to, że zanim Mahomet powiedział komukolwiek po raz pierwszy o tym, czego doznaje, musiał spędzić wiele dni nad rozmyślaniem tych wydarzeń. Objawienia też nie są regularne, ponieważ znana jest przerwa w objawieniach która trwała dwa lub trzy lata.

Wiadome jest to, że Mahomet znał żydów i chrześcijan oraz jego zainteresowanie ich życiem w odosobnieniu. Chrześcijańscy eremici byli obecni na półwyspie arabskim w czasach kiedy Koran miał być objawiony światu. Pierwsze widzenie przebiega w podobny sposób, ponieważ Mahomet, szukając odosobnienia przebywa w grocie na górze Hira.

„Nie zszedł z drogi wasz towarzysz ani też nie błądzi.
On nie mówi pod wpływem namiętności.
To jest tylko objawienie, które mu zostało zesłane.
Nauczył go posiadający wielkie moce,
Obdarzony siłą, stanął prosto,
Kiedy był na najwyższym horyzoncie,
A następnie zbliżył się i pozostał w zawieszeniu,
W odległości dwóch łuków lub jeszcze bliżej”
LIII, 2-9.

„I on widział go po raz drugi
przy Drzewie Lotosu Ostatniej Granicy,
w pobliżu którego jest Ogród Schronienia,
kiedy Drzewo Lotosu okryte było tym, co je okrywało.
Jego spojrzenie nie odwróciło się w bok ani nie pobiegło w dal.
Zobaczył on jeden z największych znaków swego Pana”
LIII, 13-18.

Powyższe wersety zdają się opisywać dwa różne widzenia, ale nie ma w nich wskazanego anioła, a najczęściej tak ten obraz jest przedstawiany – archanioł Gabriel miał przekazać zawartość Koranu Mahometowi. Islamiści nie są zgodni czy Mahomet widział Boga, czy anioła lub może tylko czuł „natchnienie boskie”. Po tym objawieniu nastąpiła przerwa, która trwała dwa lub trzy lata, ale nikt nie wie, dlaczego właściwie ona nastąpiła. Po tym okresie Prorok znów czuje obecność boską, ale teraz będzie mu towarzyszyła już do końca życia.

Wielu historyków i zwierzchników kościelnych współczesnych Mahometowi, ale też współczesnych zarzuca mu, że jego objawienia to czysta mistyfikacja. Inni twierdzą, że jego objawienie to dzieło szatana, aby zmusić arabów do bycia niewierzącymi. Słynną teorią jest również rzekoma epilepsja Mahometa. Jednak problemem tej hipotezy jest to, że podczas ataku epileptycy okresowo tracą pamięć, a Koran jednak został zapamiętany przez Mahometa, co wykluczałoby tę teorię.

Zachowane informacje na temat objawień nie są romantycznymi rozmyślaniami przy ognisku i obserwowaniem nocnego nieba, ale bywają nieprzyjemne lub nawet agresywne. Prorok w końcu spotyka archanioła na swojej drodze i pod wpływem objawienia rzuca się, toczy pianę z ust, krzyczy. Innym przykładem objawienia jest, to kiedy archanioł Gabriel rozkazuje Mahometowi recytować Koran, kiedy ten odpowiada mu, że nie umie, potrząsa nim i dalej nakazuje to samo. W końcu archanioł sam uczy Proroka, jak należy recytować objawienie.

Przez wiele lat Mahomet bał się, że jego widzenia to nie jest boskie objawienie a igraszki szatana z jego osobą. Wtedy sam Bóg powiedział mu:

„Nie spodziewałeś się wcale, że będzie ci dana księga,
chyba że za specjalną łaską twego Pana.”

Teologowie muzułmańscy uważają, że Mahomet otrzymywał od tej chwili natchnienie pod dwiema postaciami, czyli objawienie właściwe – Koran oraz natchnienie, które Bóg zsyła wprost na serca swoich proroków.

Ciekawostką jest inna informacja zawarta w Koranie. Anioł miał być zesłany tylko dlatego, aby Kurajszyci (plemię, z którego pochodził Mahomet) uwierzyli. Kurajszyci mieli wątpić w przekaz objawienia, ponieważ twierdzili, że jeśli Bóg by zechciał, zesłałby, chociaż swoich aniołów. Inny werset przekazuje, że Mahomet powinien zaczekać z głoszeniem Koranu do czasu kiedy będzie mu objawiony w całości. Pierwsze objawienie nadeszło w Noc Przeznaczenia, to jedna z ostatnich nieparzystych nocy w miesiącu Ramadan. Powszechnie uważa się, że to 17 noc w tym miesiącu, ale jest to założenie błędne.

„Ha, mim.
Na tę Księgę jasną!
Zesłaliśmy ją w Noc Błogosławioną – zaprawdę, My jesteśmy Ostrzegającymi!
Podczas tej nocy jest rozstrzygany wszelki mądry rozkaz
Jako rozkaz pochodzący od Nas – zaprawdę, My jesteśmy Posyłającymi! –
Jako Miłosierdzie od twojego Pana – zaprawdę, On jest Słyszący, Wszechwiedzący! –
Pana niebios i ziemi, i tego, co jest między nimi, jeśli jesteście przekonani o prawdzie!”
XLIV 1-7

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *